يَزْنُونَ تا آخر آيات ) و چون مفاد اين آيات محروم مىكند كسان مشرك و قاتل و بزهكار را و ما هم همه ى اينها را مرتكب شده‌ايم نمىتوانيم اسلام بپذيريم ، چون نامه ى آنها به پيغمبر رسيد اين آيات نازل شد : ( إِلَّا مَنْ تابَ وَآمَنَ وَعَمِلَ صالِحاً تا آخر ) پيغمبر اين آيات را براى آنها فرستاد چون مفاد اين آيات اين است : آنكه توبه كند و كار نيك آمرزيده است ، آنها در جواب نوشتند : اين شرط سخت است كه كار نيك بايد انجام داد و ما ميترسيم كه نتوانيم انجام دهيم ، چون نامه دوم آنها به پيغمبر رسيد ، اين آيه نازل شد : * ( ( إِنَّ اللَّه لا يَغْفِرُ أَنْ يُشْرَكَ بِه ) * تا آخر ) پيغمبر اين آيه را در جواب آنها نوشت ، آنها در جواب نوشتند آخر اين آيه هست آنكه را خدا بخواهد مىآمرزد و شايد خدا نخواهد كه ما را بيامرزد ، چون نامه ى آنها رسيد ، اين آيه نازل شد : ( يا عِبادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلى أَنْفُسِهِمْ لا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّه إِنَّ اللَّه يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعاً ) پيغمبر اين آيه را براى آنها فرستاد ، وحشى و يارانش خواندند و اسلام پذيرفتند . و هم مجمع البيان از ابو محلز نقل كرده است كه عبد اللَّه عمر گفت اين آيه براى مؤمنين نازل شد چونكه اين آيه ( قُلْ يا عِبادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلى أَنْفُسِهِمْ تا آخر ) نازل شد ، پيغمبر آن را بر منبر خواند ، مردى برخواست و گفت : مطابق اين آيه اگرچه كسى مشرك باشد بايستى آمرزيده شود و تا سه مرتبه اين را گفت و پيغمبر سكوت كرد و جواب او را نداد ، آنگاه اين آيه نازل شد * ( ( إِنَّ اللَّه لا يَغْفِرُ ) * تا آخر ) و آن را در سورت زمر و اين را در سورت نساء ثبت كردند ، و باز از مطرف بن شخير نقل كرده است كه عمر گفت در زمان پيغمبر اگر از مردم بزهكار كسى مىمرد او را مستحقّ آتش مىدانستيم و شهادت مىداديم كه او جهنّمى است ، چون اين آيه نازل شد ، ما از شهادت خود دست برداشتيم . ترجمه : 48 مردم بدانند كه خداوند نمىآمرزد آن را كه مشرك باشد و معتقد بخدايان ساخته ى خود و جز اين را مىآمرزد اگر بخواهد [ و آن را كه بسرنوشت او كرده ] و آنكه براى خدا شريك آورد دروغ گفته است و گناه بزرگ كرده . جهت نزول دو آيت ديگر : در مجمع نوشته است : از حضرت امام باقر ( ع ) روايت